…για την μπουκιά και το συχώριο

22 02 2010

Από το blog: 123λέξεις

Το βράδυ έτρωγε πάντα μερικές φρυγανίτσες με λίγο τυρί. Αρκετές φορές είχα μοιραστεί μαζί της το λιτό νυχτερινό της δείπνο, που για εμένα τελείωνε με ρυζόγαλο παγωμένο με μπόλικη κανέλλα -φρόντιζε πάντα να υπάρχει φυλαγμένο στο ψυγείο- ενώ για εκείνη με το νυχτερινό ραδιοφωνικό δελτίο ειδήσεων. Τότε έπρεπε να την καληνυχτίσω και να την αφήσω να κοιμηθεί.

Ένα βράδυ, πριν την τελευταία μπουκίτσα της, ρώτησα: «Γιαγιά, πως γίνεται και σου περισσεύει πάντα ένα κομματάκι τυρί για το τελευταίο κομματάκι φρυγανιάς; Πως τα καταφέρνεις και δεν μένει αδικημένη η τελευταία μπουκίτσα;».

Τότε εκείνη, αφού άδειασε αργά το πιατάκι της μου απάντησε: «Άλλες φορές είναι αδικημένη γιατί της περισσεύει λιγότερο τυράκι, άλλες όχι. Παραπονεμένη πάντως δε μένει. Το παράπονο, βλέπεις, καταπίνεται εύκολα μα χωνεύεται δύσκολα.»

Advertisements

Ενέργειες

Information

7 Σχόλια

22 02 2010
Ανώνυμος

mmm… γι’άυτο τελευταια οι σόδες απολαμβάνουν την καταξίωση!
(εγω παντως έμεινα με το παραπονο για ενα ρυγόγαλο τώρα δα…:) )

23 02 2010
victoria

τι γλυκιά γιαγιά!!σαν τη δικιά μου ….και που να φανταζόντουσαν οι γλυκίτατες αυτές γιαγιούλες πως η λαιμαργία που θα ακολουθούσε τα επόμενα χρόνια δεν θα άφηνε όχι τυρί για το τέλος αλλά και η φρυγανιά θα τρωγόταν ολόκληρη από την πρώτη μπουκιά…όλα ευκολοχόνευτα έχουν γίνει…

16 07 2010
lostgastronaut

Σπουδαίο άρθρο ! Καμία φορά βλέποντας τις Ελληνικές ταινίες του ’60,αναρωτιέμαι αν είμαστε ο ίδιος λαός,πλουτίσαμε κι όπως πλουτίζαμε φαρδαίναμε,παρακμάζαμε,γινόμασταν άπληστοι και χάναμε το φιλότιμο μας.
Αν ο Αριστοτέλης,εισηγητής του μέτρου,μας παρακολουθούσε όλ’αυτά τα χρόνια από κάπου εκεί ψηλά θα μουρμούριζε Ύβρις και τώρα ίσως Νέμεσις…

31 01 2012
Ελένη

Αυτή η γλυκειά γιαγιά με τις μπουκίτσες και το παράπονο μήπως ήταν Σμυρνιά … σαν τη δική μου;

1 02 2012

Ακριβώς. Σμυρνιά και μάλιστα στα νιάτα της αρχοντοσμυρνιά 🙂

6 03 2012
Eλένη

Χμμμ … δηλαδή μια γιαγιά Κιμπάρισσα! 🙂

25 04 2012
eleftheria211

Λοιπόν αυτές οι γιαγιάδες έχουν πάντα έναν σοφό λόγο να σου πουν. Είναι απίστευτο αν σκεφτεί κανείς ότι πολλές από αυτές τις γιαγιάδες, όπως π.χ. η δική μου γιαγιά, δεν πήγαν ούτε καν σχολείο. Αλλά πήγαν στο μεγάλο το σχολείο. Το σχολείο που λέγεται ζωή. Να ΄ναι πάντα καλά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: