Από το blog: 123λέξεις
Το βράδυ έτρωγε πάντα μερικές φρυγανίτσες με λίγο τυρί. Αρκετές φορές είχα μοιραστεί μαζί της το λιτό νυχτερινό της δείπνο, που για εμένα τελείωνε με ρυζόγαλο παγωμένο με μπόλικη κανέλλα -φρόντιζε πάντα να υπάρχει φυλαγμένο στο ψυγείο- ενώ για εκείνη με το νυχτερινό ραδιοφωνικό δελτίο ειδήσεων. Τότε έπρεπε να την καληνυχτίσω και να την αφήσω να κοιμηθεί.
Ένα βράδυ, πριν την τελευταία μπουκίτσα της, ρώτησα: «Γιαγιά, πως γίνεται και σου περισσεύει πάντα ένα κομματάκι τυρί για το τελευταίο κομματάκι φρυγανιάς; Πως τα καταφέρνεις και δεν μένει αδικημένη η τελευταία μπουκίτσα;».
Τότε εκείνη, αφού άδειασε αργά το πιατάκι της μου απάντησε: «Άλλες φορές είναι αδικημένη γιατί της περισσεύει λιγότερο τυράκι, άλλες όχι. Παραπονεμένη πάντως δε μένει. Το παράπονο, βλέπεις, καταπίνεται εύκολα μα χωνεύεται δύσκολα.»
mmm… γι’άυτο τελευταια οι σόδες απολαμβάνουν την καταξίωση!
(εγω παντως έμεινα με το παραπονο για ενα ρυγόγαλο τώρα δα…:) )
τι γλυκιά γιαγιά!!σαν τη δικιά μου ….και που να φανταζόντουσαν οι γλυκίτατες αυτές γιαγιούλες πως η λαιμαργία που θα ακολουθούσε τα επόμενα χρόνια δεν θα άφηνε όχι τυρί για το τέλος αλλά και η φρυγανιά θα τρωγόταν ολόκληρη από την πρώτη μπουκιά…όλα ευκολοχόνευτα έχουν γίνει…
Σπουδαίο άρθρο ! Καμία φορά βλέποντας τις Ελληνικές ταινίες του ’60,αναρωτιέμαι αν είμαστε ο ίδιος λαός,πλουτίσαμε κι όπως πλουτίζαμε φαρδαίναμε,παρακμάζαμε,γινόμασταν άπληστοι και χάναμε το φιλότιμο μας.
Αν ο Αριστοτέλης,εισηγητής του μέτρου,μας παρακολουθούσε όλ’αυτά τα χρόνια από κάπου εκεί ψηλά θα μουρμούριζε Ύβρις και τώρα ίσως Νέμεσις…
Αυτή η γλυκειά γιαγιά με τις μπουκίτσες και το παράπονο μήπως ήταν Σμυρνιά … σαν τη δική μου;
Ακριβώς. Σμυρνιά και μάλιστα στα νιάτα της αρχοντοσμυρνιά