Εσείς τραγουδάτε;

Όχι όταν απλώνετε τη μπουγάδα, όταν είστε στο τραπέζι , με τους φίλους σας εννοώ. Εμείς όχι. Για χορό δεν το συζητάμε. Ο χορός χρειάζεται χώρο. Το τραγούδι όμως δεν χρειάζεται. Άντε να χρειαστεί καμιά κιθαρούλα (αν και έχουν παραμορφωθεί τα δάχτυλα από τα πληκτρολόγια). Τότε γιατί δεν τραγουδάμε;

Είχα βρεθεί σε μια ταβέρνα, αργά ήταν και ξαφνικά ακούστηκε μια γυναικεία φωνή να τραγουδά. Γυρίσαμε όλοι το κεφάλι έκπληκτοι. Μα ποια είναι αυτή που τολμάει; Ήταν μία κυρία περίπου εξήντα χρονών που τραγουδούσε για τον καλό της, περίπου στα εβδομήντα ήταν ο καλός της, κοιτάζοντάς τον στα μάτια.

Τι; Ψέματα να πω;  Ζήλεψα (και θυμήθηκα). Όχι τον άντρα ακροατή αλλά την γυναίκα που τραγουδούσε.

Τι θέλει το τραγούδι που δεν έχουμε; Μήπως το θάρρος να φανερώσουμε συναισθήματα; Αφού τα έχουμε τι τα κάνουμε; Τα τρώμε; Τα καταπίνουμε αμάσητα; Μήπως μαραίνονται στο υπερβολικό σοτάρισμα αντί να ελευθερώσουν το άρωμά τους;