Είχα διαβάσει κάποτε, πως άρεσε στον Μάνο Κατράκη να φτιάχνει τον καφέ του. Το «μυστικό» ήταν πως δεν τον ανακάτευε. Από τότε τον φτιάχνω με τον ίδιο τρόπο και μερικοί με λένε “περίεργο”.
Βάζεις στο μπρίκι νεράκι, μπόλικο καφέ ,και στο τέλος την ζάχαρη. Από πάνω. Σαν ένα χιονισμένο βουνό, πρόθυμο να ελευθερώσει όλα του τα αρώματα. Μην ανακατέψεις. Άφησέ τα να «λιώσουν» στη ζέστα, μόνα τους, αργά, όπως λιώνουν τα χιόνια την άνοιξη, όπως το πρώτο φως ελευθερώνει τα αρώματα της εξοχής.
Τα αρώματα της ζωής αγαπούν την «νηνεμία». Δεν είμαι βέβαιος αν πρέπει η συμβουλή της «μη ανάδευσης» να επεκταθεί σε κανόνα ζωής . Κλείνω όμως προς τα εκεί. Όσο περισσότερο ανακατεύεις τα πράγματα τόσο αυτά χάνουν το άρωμά τους.
Από τις 123 λέξεις
Αχ ναι! Η γιαγιά μου το έκανε αυτό! Από τότε όλοι μου λένε πως κάνω καταπληκτικό ελληνικό καφέ. Πάντως η ζωή θέλει και λίγο ανακάτεμα…
Ούτ’εγώ τον ανακατεύω, μόνο που βάζω πρώτα τη ζάχαρη. Και όντως γίνεται καλύτερος!
@ foodjunkie
“Πάντως η ζωή θέλει και λίγο ανακάτεμα”
Προσεκτικό ανακάτεμα όμως. να μην ανέβουν στην επιφάνεια τα ιζήματα διότι ως γνωστόν ο πόνος είναι πέτρωμα ιζηματογενές.
@ paperflowers
Θα δοκιμάσω κι εγώ να βάλω πρώτα τη ζάχαρη και θα σου πω.
Καφες με ζαχαρη….χμμμ…ο καφες θελει καλο ανακατωμα και σιγανη φωτια. Οι παλιοι μερακληδες που τον εφτιαχναν στη σταχτη κατι ηξεραν. Παντως ο δικος μου και εναν κοκκο ζαχαρης να εχει μεσα…επιστρεφεται !
Λοιπόν τον δοκίμασα πριν από λίγο έτσι και είναι άλλο πράμα.Από άρωμα ειδικά ήταν φοβερός.
@ espectador
Ναι στη σιγανή φωτιά, όχι στη βία-ανακάτωμα
@ Biologos
Αν έχεις κουλουράκια σμυρνέικα είναι ένα πλήρες γεύμα (ηδονής)
Αχ ο Μάνος! Ηταν φίλοι με τον πατέρα μου στα νιάτα τους, αλλά δεν έπιναν καφέ, κράσους έπιναν από ότι μπορώ να συμπεράνω αφού συναντιόντουσαν σε ένα υπόγειο κρασοπουλιό κάπου στον Πειραιά
ΥΓ: Οσο για τον καφέ, που είναι πράγματι υπέροχος μαζί με τα σμυρνέικα κουλουράκια, θα συμφωνήσω κι εγώ: ναι στη σιγανή φωτιά, όχι στο ανακάτεμα! Αλλά βρε παιδί μου η ζωή το θέλει το ανακάτεμά της, αλλιώς τι να την κάνεις επίπεδη, ανούσια και αβάσταχτη
@ kikitri
Έχω τύψεις γιατί ποτέ δεν πήγα να δω το “Ντα”. Το ανέβαλλα διαρκώς. Λογικά πρέπει να το είδες.
Νομίζω πάντως πως αν η ζωή δεν είναι καλή, δεν την ανακατεύεις. Πετάς το κατακάθι ή φτιάχνεις άλλη.